Waszyngton ogłasza sankcje wtórne wobec Iranu i grozi jego partnerom handlowym

Stany Zjednoczone przechodzą do najostrzejszego jak dotąd etapu presji gospodarczej na Iran. Pakiet rozszerzonych ograniczeń firmuje Scott Bessent, szef amerykańskiego resortu finansów, który wcześniej zapowiadał operację opisywaną jako gospodarczy D-Day.

Sam zainteresowany napisał na platformie X: „Wkraczamy teraz w fazę końcową. O świcie rozpocznie się gospodarczy »D-Day« — największa w historii ofensywa finansowa skierowana przeciwko przeciwnikowi". Cel całej operacji Bessent formułował jeszcze dosadniej: „Naszym celem jest przecięcie każdej ekonomicznej linii ratunkowej podtrzymującej tyrański reżim, aż Teheran zostanie pozostawiony sam sobie".

Sednem rozwiązania są sankcje wtórne. Uderzają one nie w sam Iran, lecz w tych, którzy z nim handlują — a więc w podmioty z krajów trzecich. Rządy i firmy stają więc przed wyborem: zerwać relacje gospodarcze z Teheranem albo liczyć się z konsekwencjami ze strony Waszyngtonu. W tle jest jasny rachunek polityczny: chodzi o to, by państwa utrzymujące kontakty z irańskim reżimem opowiedziały się po amerykańskiej stronie.

Relacje nie są ze sobą w pełni zgodne. Funkcja Bessenta bywa podawana raz jako minister finansów USA, raz jako sekretarz skarbu; w jednym miejscu nazwisko zapisano w formie Bessen. Rozjeżdża się też nazewnictwo etapu konfliktu — mowa bywa o fazie końcowej i ostatniej fazie albo o fazie decydującej. Inaczej wygląda również poniedziałkowy moment: w części doniesień szczegóły planu dopiero mają zostać przedstawione, w innych ogłoszenie już padło.

Warto pamiętać, że na tym etapie znane są ramy zapowiedzi, a nie pełna lista objętych nią podmiotów. W szerszym ujęciu skuteczność sankcji wtórnych rozstrzyga się poza Waszyngtonem — pokażą ją decyzje państw trzecich, a nie sama retoryka towarzysząca ogłoszeniu.