Spór o napiwki: Gessler chce obowiązku, Bosacka krytykuje ukryty serwis
Dyskusja o napiwkach nie schodzi z medialnej agendy. Mateusz Gessler uznał, że dodatkowa opłata dla obsługi powinna być powinnością każdego gościa restauracji, co spotkało się ze sprzeciwem. Katarzyna Bosacka wytyka doliczanie serwisu bez uprzedzenia, swoje podejście opisała też Izabella Krzan.
Napiwki należą ostatnio do najczęściej komentowanych wątków publicznej dyskusji, a kolejne rozpoznawalne osoby tłumaczą, jak same podchodzą do dodatkowego wynagrodzenia dla obsługi lokali.
Najdalej idące stanowisko zajął Mateusz Gessler. Restaurator uznał, że zostawienie napiwku powinno być bezwzględną powinnością każdego, kto siada przy stoliku — a więc czymś, czego gość nie rozważa, tylko po prostu robi. Taka deklaracja zbulwersowała dziennikarza Pawła Paczulę. W dyskusji pod tą wypowiedzią szybko pojawił się również Książulo, znany z recenzowania restauracji, który nie oszczędził rozmówcy ostrych słów i ocenił jego pomysł w charakterystyczny dla siebie sposób.
Inaczej rozkłada akcenty Katarzyna Bosacka. Deklaruje, że po portfel sięga wtedy, gdy obsługa rzeczywiście na to zapracowała, czyli traktuje napiwek jako nagrodę, a nie jako element ceny. Najbardziej irytuje ją co innego: praktyka doliczania serwisu do rachunku bez informowania o tym gościa. Jak napisała, do szewskiej pasji doprowadza ją sytuacja, gdy „serwis jest ukryty, tzn. doliczany do każdego rachunku, choć kelner nas o tym nie informuje i takiej notatki często nie ma w karcie!".
To zresztą nie jest problem pojedynczych lokali — z dostępnych opisów wynika, że sporej grupie gości podczas wizyty w restauracji narzucono konieczność zostawienia dodatkowej opłaty dla obsługi. O własnym zwyczaju w tej sprawie opowiedziała także Izabella Krzan, która bez wykrętów wskazała, ile zostawia kelnerom.
Warto pamiętać, że dostępne relacje różnią się przede wszystkim doborem rozmówców, a nie ustaleniami — nie podają ani konkretnych stawek, ani skali zjawiska doliczania serwisu. W szerszym ujęciu cały spór sprowadza się do jednego pytania: czy napiwek pozostaje dobrowolnym gestem wobec dobrej obsługi, czy staje się ukrytą częścią rachunku.